Choose language:

Een gruwelijke ervaring voor de Nepalezen

Begin april, ging ik samen met twee collega's naar het Chitwan district om de medewerkers in de gezondheidszorg te interviewen over een onderzoek. We verbleven in een hotel in Pulchock, Chitwan.

Op de stralende zaterdagochtend van 25 april 2015, voelde ik me relaxed omdat ik die dag geen interviews hoefde te houden. Ik zou mijn vrije tijd doorbrengen met mijn collega's. We ontmoetten elkaar in de lounge van het hotel, gelegen op de vijfde verdieping. Daar bereidden we het veldwerk van de volgende dag voor toen plotseling de bank waarop we zaten begon te schudden. Tijdens de beving hoorden we, binnen een paar seconden, een vreemd geluid. We waren allemaal misselijk van de angst, omdat we beseften dat het een aardbeving was; we zagen de omliggende gebouwen schudden. Terwijl we wisten dat we in een dergelijke situatie niet in paniek moesten raken omdat we allen in de geestelijke gezondheidszorg werken, voelden we ons op dat moment toch leeg omdat de beving zelfs na een minuut niet stopte. Allerlei emoties kwamen bij mij omhoog. Emoties van angst, woede en hoop. Na een paar minuten namen we de trap naar beneden en renden naar de open ruimte. Omdat onze familie en vrienden niet in de buurt waren was het telefoontje van mijn vader voor mij op dat moment een enorme opluchting. Ik was opgelucht omdat mijn familie veilig was. Kort daarna hoorden we dat de historische toren Dharahara in Kathmandu was gestort. Toen raakten we in paniek over de situatie in Kathmandu. We konden geen contact opnemen met de rest van onze familie en vrienden omdat er geen netwerk was.

Na een paar uur ontvingen we meer details van de gevolgen van de aardbeving. De hele Nepalese bevolking kon die nacht niet slapen. Wij waren samen en werden gezamenlijk geconfronteerd met de situatie. Ik vertrok naar mijn geboortestad om mijn ouders te bezoeken en na een paar dagen, nadat de situatie wat was gestabiliseerd, ging ik binnen een week na de aardbeving weer aan het werk. Er waren nog steeds naschokken...

Toen ik na de rampzalige gebeurtenis terugkwam was TPO (Transcultural Psychosocial Organization) Nepal al begonnen met het verlenen van noodhulp. Ik volgde een PFA (Psychological EHBO) opleiding bij TPO Nepal om adequate service te kunnen verlenen aan anderen. Na de training ging ik naar de tijdelijke kampen in Kathmandu en Bhaktapur en verstrekte PFA hulp. Ik werd overweldigd door de ervaringen en verhalen van mensen; het effect van de aardbeving in Kathmandu en Bhaktapur was veel zwaarder vergelijken met Chitwan.

Ik gaf ook PFA trainingen in verschillende scholen. In de noodsituatie werkten de collega’s van TPO Nepal als een team ook al zaten we in dezelfde situatie; we waren allemaal getroffen door de aardbeving en de voortdurende naschokken. "Zorg voor zorgverleners" sessies werden door het klinische team van TPO georganiseerd. Deze sessies waren zeer effectief omdat wij onze emoties en gevoelens konden ventileren en daardoor rustiger werden en een betere zorg aan andere mensen konden bieden. Na de aardbeving, was ook de regering van Nepal bezorgd over de geestelijke gezondheid van mensen; er werden diverse televisie- en radioprogramma’s uitgezonden over psychische problemen. Andere gouvernementele en niet-gouvernementele organisaties gingen samen werken om psychische problemen van de getroffen mensen te verlichten en om andere hulpdiensten te bieden. Hoewel 25 april 2015 een verschrikkelijke dag voor de Nepalese bevolking was, heeft het ons geduld, moed, saamhorigheid, hoop en veerkracht gebracht om met deze rampzalige situatie om te gaan.

Door Ruja Pokhrel, Research Officer van het Emerald Project

 

 


 


HealthNet TPO| Lizzy Ansinghstraat 163|1072 RG| Amsterdam|The Netherlands| T: +31 20 620 00 05| E:
facebook twitter linkedin youtube
CBF keur voor goede doelen
CBF keur voor goede doelen