Choose language:

De Happiness groep

Januari 2016 - door Caitlin Cockcroft - Ik heb meer dan anderhalf jaar in Zuid-Sudan gewoond en gewerkt. Sinds kort ben ik terug in Engeland. Ik pas tijdelijk op een huis en oefen 'the real life'; hoe het is om terug te zijn in mijn eigen land en om te zien of ik dat nog kan. Ik ben vergeten hoe dat moet. Leven uit een koffer is normaal geworden voor mij. Het is niet iets waarvan ik geniet, maar het is een levensstijl waar ik gewend aan ben geraakt. Zelfs nu woon ik in een huis van iemand anders en leef nog steeds uit mijn koffer. Het huis is wel een beetje mooier dan een tukul in Bor, of een bijgebouw in Nyamlel, maar het is nog steeds geen normaal leven met kasten en een 9 tot 5 baan. Het is iets dat ik voor mijn werkzaamheden als een humanitaire hulpverlener niet eerder had meegemaakt, maar het is iets dat elk deel van je leven infiltreert vanaf de aankomst in een land, het reizen naar een gebied, tot de terugkeer naar huis en de essentiële bezoekjes aan vrienden en familie als je terug bent.

Ik zeg dit niet alsof ik een soort van martelaar ben; het is een keuze die ik heb gemaakt en daar sta ik achter. Het is gewoon een feit dat ik denk dat het moeilijk voor te stellen is als je zoiets zelf niet eerder hebt meegemaakt. Het leven is niet gestructureerd en veilig, het is zonder waarschuwingen en chaotisch. Maar zoals ik al zei, het is mijn eigen keuze en deze keuze maakt mij gelukkig.

Mijn tijd in Zuid-Soedan besteedde ik aan het opzetten van een geestelijke gezondheid en psychosociale ondersteuningsproject voor vluchtelingen en kwetsbare gemeenschappen in Bor, Aweil Noord, Wau en Jur River provincies. Het beheren van een project was een nieuwe ervaring voor mij; het gaf mij energie en tegelijkertijd was het frustrerend. Het hele project kostte mij veel fysieke energie en mentale kracht. Het vereiste een enorme hoeveelheid tijd en middelen om ervoor te zorgen dat het project kan blijven bestaan en dat het doel werd gerealiseerd: hulp bieden en het lijden van mensen, die getroffen zijn door het conflict, te verlichten.

In december 2015 voelde ik dat ik mijn best had gedaan om ervoor te zorgen dat wij de juiste mensen psychosociale ondersteuning en psycho-educatie hadden gegeven, zodat zij op zijn minst de basisvaardigheden en kennis hebben om zichzelf en hun gemeenschap te helpen, nu en in de toekomst. Het is moeilijk te begrijpen, maar werken in deze sector doet je beseffen, dat er voor alles een tijd en een plaats is; je bent er niet als een redder, maar een facilitator om mensen te helpen om hun eigen leven te verbeteren.

Tegen het einde van het project was ik moe, heel moe, en ik realiseerde mij dat mensen om me heen ook moe waren. Het is heel moeilijk om daar te wonen en te werken. Je kantoor is je leefruimte, vrienden zijn je collega's, je sociale leven wordt afgeremd door de avondklok en door de avondklok ben je gebonden aan je leefomgeving die steeds onveiliger wordt vanwege gewapende overvallen. Het leven voelt als een grote zeepbel van werk en de NGO beveiligingsupdates, maar het is goed, want het is het leven dat je hebt gekozen en het werk dat je met liefde doet. Soms, echter, heb je een beetje perspectief nodig. Ik beschouw mezelf gelukkig, want het is een leven waar ik voor koos, maar het is ook een leven waar ik gemakkelijk of wel tijdelijk of definitief uit kan stappen.

Ik werd geïnspireerd door onze psychosociale werkers. Terwijl wij hen opleiden en reflecteerden op de trainingen werd hun werk hun leven; ze straalden passie uit in alles wat ze deden. Als ik voor mijn werk naar het veld ging stonden wilden zij mij met smart vertellen over de moeilijke gevallen, of ze stonden te popelen om mij over hun succesverhalen te vertellen, over de mensen die echt baat hadden bij het werk dat zij en wij aan het doen waren. Het meest ongelooflijke verhaal dat plaatsvond was rondom een groep vrouwen in Wau county.

We hadden ondersteuningsnetwerken gecreëerd waarin we werken met maatschappelijke structuren en groepen en waarbij we de ontwikkeling van nieuwe groepen bevorderden waar specifieke psychosociale onderwerpen zoals alcoholmisbruik, trauma en huiselijk geweld werden besproken. Een groep vrouwen waar wij mee werkten besloten dat de manier waarop zij wilden omgaan met hun trauma was om geluk naar anderen te verspreiden. Ze noemden hun groep de 'Happiness Group'. Ze kwamen bij elkaar om traditionele dansen, liedjes en spelletjes te beoefenen die zij aan hun gemeenschap presenteerden aan hun gemeenschap. Ze werden met behulp van de ideeën die zij geleerd hadden van HealthNet’s psychosociale medewerkers. Met ondersteuning en psycho-educatie ontwikkelden zij ideeën die naar hun gevoel goed voelden zodat zij problemen en oplossingen in hun gemeenschap konden bespreken. Ik zag video's van wat deze vrouwen met de hulp van onze lokale medewerkers hadden gedaan en voelde mij zo gelukkig dat zij door middel van eigen coping-mechanismen en middelen dit doel hadden gerealiseerd, met behulp van aanvullende informatie en vaardigheden om hun gemeenschap te ondersteunen - evenals hun eigen geluk te verhogen.

Dat is de reden waarom we doen wat we doen. Dat is de reden waarom ik kakkerlakken in mijn slaapkamer, beerputten en koude emmer douches niet erg vind. Dat is de reden waarom ik het niet erg vind om uit mijn koffer te leven want wij zijn in staat om het lijden van kwetsbare mensen die getroffen zijn door het conflict te verlichten. Wij zijn in staat om hen te helpen zichzelf te helpen weer gelukkig te zijn. 


 


HealthNet TPO| Lizzy Ansinghstraat 163|1072 RG| Amsterdam|The Netherlands| T: +31 20 620 00 05| E:
facebook twitter linkedin youtube
CBF keur voor goede doelen
CBF keur voor goede doelen